To Central Asia By Bicycle – #46 Isfahan (english Subtitles)

Op de fiets naar Centraal-Azië Bedankt! Dit komt uit Isfahan. Hoe heet je? Wahid. Ik ben Milon. Kom je uit Isfahan? Nee, nee. Waar kom je dan vandaan? Uit Chorasan. In het noorden. Ten noorden van Mashhad. Dargaz. Maar nu woon ik in Teheran. We zijn in de woestijn van Iran. Heel ver. We zijn in Isfahan aangekomen. Het is half 8. Dus het is redelijk snel gegaan voor 450 kilometer. We zijn ook niet heel vroeg vertrokken. Het had vast sneller gekund maar we hebben een paar pauzes gehouden onderweg. Maar ik denk dat we een goed tempo hebben. Ik denk dat je in één dag wel 600 km kunt afleggen maar dan moet je wel om 9 of 10 uur vertrekken en niet om 12 uur, zoals wij.

We hebben nu een begeleider die jongen waar we al 200 kilometer samen mee rijden. Hij zou eigenlijk rechtstreeks naar Yazd gaan maar heeft besloten om met ons naar Isfahan te rijden. Hij blijft hier ook slapen bij kennissen. En morgen gaat hij verder. We hebben net geschreven aan onze gastheer maar hij heeft ook naar hem gebeld. Wat zei hij? Hij heeft uitgelegd hoe we daar moeten komen
en gaat er met ons heen en daarna gaat hij zelf verder naar Shiraz. Dus hij blijft niet in Isfahan?
– Nee. Maar hij weet het adres en brengt ons daarheen?
– Ja. Gaan we nog liften of zijn we al vlakbij? We moeten 1 of 2 kilometer lopen en daarna kunnen we met de bus of met de taxi.

Heel goed! We luisteren naar een concert van die jongen
waar we samen mee gelift hebben. We zijn in Isfahan. We zijn net vanuit huis vertrokken. Maar we doen het lekker rustig aan. We hebben tot half 9 geslapen. Het is nu 11 uur. We hebben ontbeten. We hebben nog even achter de computer gezeten. En nu gaan we Isfahan bezichtigen. Vezjman heeft op de kaart plaatsen gemarkeerd. Hij zei dat dat voor vandaag genoeg is. Hij zou nog wel meer kunnen markeren maar dit is ruim genoeg. Gisteren hadden we wat leuks met die jongen waarmee we gelift hebben. We waren uitgestapt en moesten een stukje lopen naar een bushalte. We zaten op die bushalte en er kwam een jongen bij die op de bus wachtte. Ik weet niet of hij op de bus wachtte
of dat het zijn kennissen waren. Volgens mij wachtte hij op de bus maar belde hij daarna naar zijn kennissen
dat die moesten komen. Dat is hoe ik het begrepen heb. Zoiets. En die kennissen kwamen met de auto En daar mochten we alle vier instappen dus er waren 6 mensen, want zij kwamen met z'n tweeën.

En ze hebben ons rechtstreeks naar ons adres gebracht. Wij zaten samen op de bijrijdersstoel en drie personen achterin. Gisteren heeft Vezjman ons iets interessants verteld. Zoals jullie weten is het de ramadan en mag je op straat niet eten of drinken. Ik dacht dat dat niet mocht om niemand te beledigen maar dat is gewoon de wet. Je kan ervoor gearresteerd worden. Toeristen lopen geen gevaar, want het schijnt dat ze die niet arresteren. Maar plaatselijke mensen kunnen gearresteerd
worden voor eten of drinken op straat en hier in Isfahan is de politie heel streng. In Teheran dronken en aten mensen in het park
en dat was geen probleem. Maar hier kan je als straf krijgen dat je 3 graven moet graven. Die zijn 2 meter diep en 1 bij 2 meter dus dat is heel veel grond en veel werk. Dat zou 2 dagen werk zijn. Voor een normale, sterke kerel zou dat
2 dagen werk zijn om alleen te doen. Dit is de eerste van de interessante bruggen. Dit is een voetgangersbrug. Vanaf deze kant is het beter zichtbaar. Ik voel hier een lekker fris briesje. En het ruikt zelfs alsof we aan zee zijn.

Het water lokt ons om te zwemmen. Voor zo'n grote rivier is hij helemaal niet vies. Hij ziet er in ieder geval niet vies uit. Maar je mag hier vast niet zwemmen. Maar als we in Azerbeidzjan zijn, dan gaan we
wel in de Zwarte Zee zwemmen, toch? O ja, dan moeten we eindelijk eens gaan zwemmen. Ik dacht al dat we niet in die zee zouden zwemmen want als we de oorsponkelijke route zouden volgen dan zouden we hem na Iran niet meer zien. Het is leuk dat er veel parken in de steden zijn. En er is echt veel groen. Ze houden hier ook van afwisseling. Hier zijn paardjes. Kijk, Dorenda te paard. En nu rijden! Het is glad. Is het gelukt?
– Ja. We komen in de buurt bij een van die
beroemde monumentale bruggen. We kunnen tellen hoeveel bogen hij heeft. Die bogen waar het water onderdoor stroomt.
Ik tel ze.

1, 2, 3, 4… Ik heb er 34 geteld, inclusief die kleine. Met de kleine meegeteld. Dus 34 bogen, of hoe dat ook heet. Als het anders heet, mogen jullie me verbeteren. Ik ben hier al voor de tweede keer of misschien zelfs voor de derde. Want toen ik op terugweg was uit Pakistan
van de Karakorum Highway toen zijn we ook door Iran gereden en waarschijnlijk ook door Isfahan. En Dorenda heeft al kennissen gevonden. Hallo. Hier kan je gauw mensen leren kennen,
iedereen is heel aardig. Dag. Tot ziens. Bedankt. Van die dames hebben we snoepjes
en zonnebloempitten gekregen. Ze aten zelf niet.

Maar ze vonden waarschijnlijk dat wij als toeristen
wel veilig kunnen eten. Dit is de zogenaamde "Brug van de 33 bogen. Hij is gebouwd in 1602. Dus al heel lang geleden. Zo ziet de brug er van bovenaf uit. We bevinden ons voor hotel Abbasi. Daar schijnt een heel mooie tuin te zijn. We gaan kijken of ze ons erin laten. Vast wel, want er is daar een restaurant. Dit is zo'n hotel, dat als we de
eerste 1000 vloerkleden verkopen, dan kunnen we hier overnachten. Het is een mooie tuin. Maar of hij nou zó mooi is? Dit is een tuin die bij het hotel hoort. Zoals jullie zien, mooi onderhouden maar het is niet superindrukwekkend. Maar het is mooi. Er is hier tenminste niet zoveel lawaai als op straat. Het is hier stil. Dit is het paleis in de Nachtegalentuin gebouwd of 350 jaar geleden, of bijna 1000,
ik weet niet zeker hoe het geteld is. Want we weten niet volgens welke kalender. Er schijnt binnen niets interessants te zijn, dus
we geven geen geld uit aan een ticket en kijken hiervandaan. Hiervandaan kan je ook bijna alles zien. We staan achter de tralies, want anders
zouden we een kaartje moeten kopen.

Maar de camera mag er wel in dus waarom zouden we kaartjes kopen? We hadden een langere selfie-stick moeten meenemen. Een van 10 meter lang. Zouden die bestaan? Dit is het Nachtegalenpark. We zijn op het grootste plein van Isfahan. Isfahan is een interessante stad want wetenschappers hebben ontdekt dat er hier
in het neolithicum al mensen woonden. De gouden eeuw van de stad was in de 16e eeuw. Toen regeerde hier de dynastie van de Safaviden en heeft Shah Abbas I de Grote hier de hoofdstad
van het Perzische Rijk gevestigd. Destijds was dit een van de grootste steden ter wereld en woonden er meer dan een miljoen mensen. Er waren hier 163 moskeeën 48 religieuze scholen, madrassa's 1801 winkels en 263 publieke badhuizen. Stel je eens voor wat een grote en
roemruchte stad het toen was. En ik ben hier al de derde keer in mijn leven en daar ben ik heel blij om. En ik ben vooral blij dat ik nu een camera bij me heb en jullie er wat over kan vertellen en vooral ook alles laten zien. Rondom het plein, net als in de meeste andere steden zoals bijvoorbeeld in Krakau de Lakenhal bevinden zich winkels met souvenirs.

Komen jullie uit …? Nee, uit Polen. Er zijn niet alleen souvenirs. Het zijn mooie spullen. De prijzen zijn helemaal niet slecht. Er zit niet zoveel in één verpakking, maar
als cadeautje voor thuis kun je het wel kopen. Als we niet nog een half jaar zouden reizen. Als we niet nog een half jaar zouden reizen,
konden we wel wat kopen voor iemand. Die voor 11, dat is iets van 3 euro De goedkoopste. Dus wie wil, kan hier komen, het is hier niet duur. Dit is lekkerder dan die noga. Maar ik weet niet hoeveel het kost. Bedankt. Ben je benieuwd hoe onze 8 maanden
lange fietsreis verder ging? Volg dan ons kanaal..