Mythos Grimberg – Deutschlands Schwerstes Grubenunglück | Heimatflimmern | Wdr

Bergkamen in het oostelijke Ruhrgebied. In de straten
van de mijnnederzettingen is 75 jaar geleden
opeens is alles anders. *ontploffing* "Een van de ergste mijnongevallen
Duitsland is gebeurd bij de mijn van Grimberg bij Unna
in de buurt van Dortmund." En ik ken mijn moeder
zei opeens hij komt niet terug. (man) Er waren 400 weduwen
ineens daar. Mijn moeder was 42.
Dat was een jonge vrouw. Hoe gingen de mensen om
omgaan met dit lot? bergen. 50.000 inwoners. Nog steeds trots in de jaren 80
"de grootste kolenmijn van Europa" genoemd. Van de voormalige 9 kronkelende torens,
die het stadsbeeld vormden er is er nog maar één over.

Als gedenkteken. De gevolgen van het mijnongeluk
vanaf 1946 worden hier tot op de dag van vandaag gevoeld. We zouden alles zijn
niet in deze wereld als het toen was
zou niet goed zijn gegaan. We zouden niet bestaan ​​als zijn kinderen, noch zijn kleinkinderen en ondertussen
noch zijn achterkleinkinderen. Friedrich Hagerling
was een van de weinige overlevenden van het mijnongeluk. Nog voor de oorlog
hij had ondergronds gewerkt. Mijn vader kwam terug uit de oorlog
en 3 van zijn broers ook. En hij moest
ga terug aan het werk. In het eerste jaar
na de Tweede Wereldoorlog stond de mijnbouw in het Ruhrgebied
onder Britse bezetting. De kolen waren dringend nodig. als herstelbetaling
aan de zegevierende mogendheden en voor wederopbouw. Het werk op een diepte van 900 m
was extreem moeilijk. En toch was het een baan
felbegeerde ondergrondse, want hier was werk
en horeca. essentieel om te overleven. Vooral in de "hongerwinter" van 1945/46. Onze vader is altijd erg dol op geweest
spannend en ja ook erg leuke verhalen
vertelde over zijn leven. Dat kon hij met vlag en wimpel. Als we naar familiebijeenkomsten gaan
zijn samengekomen werd altijd veel
vertelde over zijn leven.

Maar hij heeft ons nooit iets gegeven
vertelde over het mijnongeluk. dat was een onderwerp
dat is niet besproken. Knut Menzel en Ernst Neugebauer
verloren toen hun vader. Ze waren pas 9 jaar oud
toen hun vaders ondergronds bleven. Hier op de hoop "Großes Holz"
Kun je de plaats van het ongeval zien? uitzicht vanuit vogelperspectief. Ja, dit is dus zo
als je hier kijkt kijk naar dit hele gebied. Dan kun je de plant daar beneden zien,
waar het ongeval plaatsvond. Grimberg 3/4. waar de wei is
Er is niets meer te zien.

Tegenwoordig niet meer te herkennen
wat is het. Maar het zegt nog steeds
een klein monument. De Monopol-mijn
Grimberg 3/4, genaamd "Koekoek", was halverwege de jaren negentig
uiteindelijk afgebroken. Sindsdien ligt de site braak. Onder dit oppervlak
ligt op een diepte van 900 meter een enorme steengroeve. Van de 405 slachtoffers van het ongeval kon slechts 18 lijken
hersteld worden. Alleen de "Protego kappen"
aftappen ontsnappen nog steeds mijngassen
herinneren aan de put. In het Bergkamen Stadsmuseum
hebben museumdirecteur Mark Schrader en zijn team bij de gelegenheid
van het 75-jarig bestaan alle beschikbare documenten
verzameld. Dus, heb je nog iets anders ontdekt? Dit is in het Engels
en gemaakt in het duits. Er zijn de doden
alleen gemarkeerd met cirkels. Tijdens het onderzoekswerk
ben alleen ik, om zo te zeggen de omvang van deze ramp en
merkte de onbeantwoorde vragen op. Het meest opwindende is
als we dit op elkaar leggen.

Dat is natuurlijk niet alles
zorgde voor nieuwsgierigheid. maar daar
Ik merkte het ook die hier weer
verantwoordelijkheid voor verlichting. Sta dan op
meer vragen. De exacte toedracht van het ongeval
kon nooit worden opgehelderd. Ook de onderzoekers van het stadsmuseum
hebben in hun nieuwe onderzoek geen duidelijk bewijs
kan vinden. Hoe belangrijker
zijn de ooggetuigenverslagen. En dat zijn er maar een paar. Friedrich Hägerling brak
slechts 40 jaar na het ongeval zijn stilte. Dat was een bijzondere positie
die hij ook had. En dat hij zei: Ja, nu moet ik stoppen
wat vertellen erover. En ja,
dat is wat hij deed. het was een dag
zoals iedereen voorheen. 20-02-1946. Ochtenddienst om 6 uur
voor Friedrich Hagerling en honderden vrienden. Na een kom bonensoep
ging diep. Het dagelijkse doel was op deze dag
bijzonder hoog omdat de Britse autoriteiten dat hadden gedaan
kondigden zich aan voor controle. 3 agenten reden naar binnen. Als ik
denk aan 20/02/46 dan staat bij mij op de eerste plaats
onthoud het feit dat ik
ging op de fiets.

Dat het licht sneeuwde
half sneeuw, half regen. En dat er onweer was. En opeens
er was een grote knal. 20 februari, ik weet het
heel precies, ik zat op school, ook op het schoolplein. En we hoorden de knal en
zag ook de rookwolk die is opgestegen. Het was een doffe knal
Ik herinner me dat. Rond de middag… …toen begon de hel. Een zeer krachtige ontploffing
geschokt… …het pitveld. *ontploffing* De explosie
was zo machtig dat zelfs voor dagen
Er werden 3 dodelijke slachtoffers gemeld. schacht 3
werd volledig verwoest. De lopende band was
als een accordeon in de kronkelende toren
geperst geweest. Schacht 4 was ook beschadigd. De 466 maatjes van de ochtendploeg
werden begraven. Niemand wist het, hoeveel van hen eigenlijk
overleefde de ontploffing. Willem Menzel
was een van de slachtoffers. En dan ben je thuis
en ik geloof, mijn moeder wist het al.

Ik zat aan de keukentafel. En dat kreeg ik als kind
nog steeds binnen bereik nog niet echt begrepen. Maar mijn zus huilde. Doris, de zus van Knut Menzel
is 5 jaar ouder dan hij. Ze was op het moment van het ongeval
15 jaar oud. 1961 is haar
geëmigreerd naar de VS. Hier werd ze verliefd
in haar man Russ Granata. Al bijna 60 jaar
ze woont bij haar familie direct aan de Pacifische kust
in de buurt van Los Angeles. Zelfs als de bergen hier vandaan komen
lijkt oneindig ver weg zo ook haar geheugen
op 20 februari 1946 nog steeds erg aanwezig. had mijn moeder me verteld
Ik zou brood moeten halen. En terwijl ik wachtte
dat ik aan de beurt was Ik hoorde dat de klanten dat leuk vonden
mannen en vrouwen die stonden over een grote explosie
sprak in de mijn van Grimberg. En toen ik bij de balie kwam en de bonkaarten
op tafel gelegd en een rond brood
Ik moest kopen de bakker vroeg me: "Werkt je vader
niet bij de kolenmijn?" En toen knikte ik
en opeens wist ik het dat er iets met mijn vader was gebeurd.

Mijn zus is bij de mijne
Moeder reed daarheen, naar de kolenmijn. En toen zeiden ze: "Is er iets gebeurd. de mensen zijn beneden
ze komen er niet uit. Het was een explosie." Maar mijn Willi, hij komt naar buiten. Hij groef ook de schacht. Hij kent daar elk gaatje. Als er iemand naar buiten komt
dan mijn Willi. Wanneer wij dan
aangekomen bij de poort van de kolenmijn er waren veel vrouwen. En daar hebben we het dan
stond er even bij. Sommige vrouwen huilden
en ik herinner het me dat een officieel persoon
of meerdere kwamen voorbij en wilde de vrouwen kalmeren. en vertel het ze ze zouden naar huis moeten gaan
en ze kregen de boodschap. alles zou gedaan worden
om de mannen te redden.

"Na de ramp
begon onmiddellijk met het reddingswerk op grote schaal. Duitse arbeiders en Engelsen
Soldaten werkten hand in hand." Maar de redding
was buitengewoon moeilijk. Directe toegang tot de plaats van het ongeval ging over de verwoeste schachten
niet mogelijk. De mijnreddingsdiensten moesten wel op mijlen afstand
rijden in naburige kolenmijn, de enige ondergrondse verbinding
had koekoek op de rekening. Er waren ook na-explosies en
ondergronds brandden de steenkoollagen. Dit veroorzaakte zweten
giftige brandgassen met het dodelijke koolmonoxide
concentratie door de put. Toen begon de tijd
waar te wachten dat de vaders, moeders,
zonen kwamen terug. Mijn moeder
maar kon niet helemaal niet naar de plant
naar de koekoek gaan.

Dat is altijd zo geweest
mijn broer gemaakt. En toen kwam hij 's avonds
kwam steeds terug en zei: "Hij is er nog steeds niet uit." Alleen individuele reddingswerkers
beheerd voor de weinige slachtoffers
binnendringen de rotondes
waren bij de hoofdschachten. Waar nog zuurstof was. En met elk uur
de kans op redding daalde nog een overlevende. En ik weet dat op de 4e dag… Het was de 4e dag denk ik.

…mijn moeder
zei ineens: "Hij komt niet terug.
Hij is gestorven. Hij dacht aan ons." En ze zat daar als een hoopje
Ellendig in de fauteuil en huilde. Alle tijd had ze zichzelf
heel moedig gehouden. Maar daar is ze dan echt
huilend in elkaar gezakt. En accepteerde het feit dat mijn vader
zal nooit meer terugkomen. Slechts 18 lichamen
kon worden gered. Redding door de mijnreddingsteams
boven de omliggende mijnen was erg ingewikkeld. zuurstof, de apparatuur,
die ca. 2 uur lang lucht aanvoeren. Gewoon binnenrijden
plus de kilometerslange omwegen, die u naar de plaats van het ongeval moest brengen. Dat was natuurlijk ruim 2 uur,
die onderweg waren. Je moest alles doen
te voet doen, dan
onder de moeilijke omstandigheden. Daar heb je het
hoger luchtverbruik. De hulpdiensten zijn er helemaal niet
bereikte de plaats van het ongeval. Slechts 64 mannen
overleefde het ongeval. De meesten waren over de schacht
"Kiwitt" uitgebreid. Hemelsbreed was het zo'n 2 km
3/4 verwijderd van Grimberg. alleen deze
wie had het gemaakt op eigen kracht
nabij de hoofdassen en zo zuurstof te krijgen, kon helemaal niet
hoop op redding.

Achteraf merkten we het ook
zoals hij op de ongelukkige dag moest toen met zichzelf vechten
en hoe het in hem kookte. En als je hem ziet
zo nauwlettend in de gaten gehouden daarna bleef hij op de klok kijken. Altijd in de ochtend, altijd op de klok. En als het zo is
was even na 12.00 uur Toen hoorde ik hem zeggen: "Nu is het zover
gaf de oerknal." En toen merkte je hem op dat hij het weer deed
beoordeeld. En dat het hem echt kan schelen
erg moeilijk die dag. Friedrich Hägerling was erbij
nauwelijks gewond bij de explosie. Hij strompelde bijna volledig naar binnen
duisternis naar de hoofdschacht, aan de giftige brandgassen
ontsnappen. Daar klom hij
op de vernielde steiger omhoog, tot hij niet meer kon. Met mijn laatste krachten
hij klampte zich vast aan een ladder, Honderden meters lege ruimte
boven hem en onder hem. Het was toen… …Stilte. Ik heb al mijn dierbaren
weer genoteerd. en zei
we zullen elkaar niet meer zien.

Ik zag helemaal geen uitzicht
redden. De uren,
dat hij daar ondergronds doorbracht in deze echt
dramatische situatie. Dat kun je je niet voorstellen
stel je voor wat hij daar zag. Dat had hij altijd
een wil om te leven. Ik geloof,
waartoe hij leidde dat hij echt volhardde. En dan ooit
redding kwam ook. Rond 18.00 uur
Hägerling in de schacht gehangen, totdat een van de redders hem vond. Er waren maar weinig reddingsteams
helemaal zover gekomen. Daarmee had zijn verloofde Ruth
niet meer verwacht. Nou, toen zijn we gaan lopen. "Nee, niemand komt hier weg." En dan gaan we naar de Kiwitt. Ja, er zijn er een paar uitgekomen
en dan zijn we weer thuis. En toen zei het… Fitti staat buiten. Deze noodlottige dag gelast
het jonge stel voor altijd samen. Vanaf dat moment is het leven voor hen
beide zijn heel, heel anders geworden. Dan heb jij dat ook
trouwde kort daarna en een jaar later
mijn broer is geboren. En het was altijd heel vrolijk
en ook erg leuk lief. En dat hebben wij als kinderen
natuurlijk erg genoten. Zo'n redding was de uitzondering. 405 mensen stierven. Waaronder 3 Britse officieren.

Bij haar thuis in Californië
herinnert zich Doris Granata op een cruciaal moment
na het ongeval. Ik weet niet of mijn moeder
de spullen persoonlijk opgehaald. Maar dat weet ik
mijn vaders pak werd gebracht en lag bij ons op de bank. voor dagen. En dat mijn moeder
in de tas van mijn vader vond de trouwring. dat heb ik dan
toen mijn moeder stierf toen kreeg ik de ring. En ik draag het vandaag nog steeds. Dat is een mooie herinnering
voor mij naar mijn vader. Koekoek die bij de kolenmijn loopt
in de dagen na de explosie aanvankelijk wel
meer reddingspogingen.

Maar al snel werd het er een
gewichtige beslissing genomen. Uit de logboeken blijkt dat de
omdat ze daar niet goed zijn aangekomen. De situatie ondergronds
werd toen steeds ingewikkelder. Niet alleen
door de brandende naden, maar ook steeds weer
door post-explosies. Dus dat na 2 dagen
wist het eigenlijk al je moet het allemaal bevatten. Dat wil zeggen in de mijnbouw
zal het worden ommuurd aan de lucht en de zuurstoftoevoer
afsnijden, rond de vuren
onder controle te krijgen. Ze geloofden erna echt
3 dagen doen ze alles goed, als je het nu afsluit
en probeer, dus dan om de branden te blussen
of te verzachten. Omdat ze echt geloofden
niemand kan het hebben overleefd. Tegenwoordig weten we dat
had heel goed anders kunnen zijn. Bij de ingangen van het tunnelsysteem
het metselwerk begon. Tegelijkertijd waren nog steeds op zoek
enkele overlevenden de uitgang. Ondergronds
door het kilometers brede labyrint. Dus het was b.v.
de elektricien Emil Gröne, door hitte, rook en harde wind
evenals talloze obstakels tot bijna klaar
om door de damwand te dringen.

48 uur na het ongeval. Dan ben je inderdaad gered
en realiseren ze zijn in het proces de laatste laag stenen
aan de muur te hangen. En zou de 1/2 uur zijn
of kwam 1 uur later aan, zou het dan afgelopen zijn
dan was hij gebleven. Word groen na de redding
Nog 8 mannen herstelden. Echter na 6 dagen de pit
eindelijk gesloten. Niemand weet hoeveel mijnwerkers
momenteel mogelijk nog in leven. Ook de lijken van de vaders
door Knut Menzel en Ernst Neugebauer er zijn nog vele honderden meters
onder de aarde. Dus hier was de plek
waar de as stond waar dan de 300 m lange vuurkolom
ging omhoog.

Ik heb echter
toen niet gezien. Dat hebben ze
veel te snel ommuurd. Na 2 dagen al, na 3 dagen. Definitief na 8 dagen. Daar heb je het
nog mensen gevonden en er zou meer zijn geweest. Dat dringt echt tot je door
de botten die hier staan. Dat raakt me echt. Dus ja. *muziek* En als ik hier nu ben dan is dat het
een heel vreemd gevoel denken
dat hier de schacht was waar je eigen vader
had kunnen uitkomen.

Zo niet pech
zou zo moeilijk zijn geweest dat ze er niet meer zijn
kwam naar boven. En wat ons keer op keer
ook achteraf beïnvloed het was altijd zo: "Hopelijk is hij dat
was meteen dood en niet
lang moeten lijden." Omdat wij van mensen zijn die nog steeds
kwam 2 dagen later uit heb gehoord,
wat ze daar hebben geleden destijds,
waar ze vast kwamen te zitten. Dat soort verhalen
hebben bijgedragen zoveel geruchten
over wat er ondergronds gebeurt ontstaan ​​na het ongeval.

En op een gegeven moment werd het ook echt tijd
zet de damwand opzij. En er zijn mensen die dat toen deden
waren beneden en zeiden: "Ik heb krassen
gevonden op de muur. En we zagen dat er nog mensen in leven zijn
moet begraven zijn." Maar nogmaals, aangemeld
of zoiets is nergens. De Grimberg-mythe 3/4
is eigenlijk zo dat is er altijd
er was zo'n gevoel dat er zo stil
Overlevenden van dit inferno ergens anders
zijn bij zo'n muur gebleven. En dat is er maar één
de unieke verkoopargumenten uit deze put
Grimberg 3/4 op Bergkamen. Het mijnongeluk van 1946 was
veel meer dan een lokaal evenement. Ook
in het Duitse Mijnmuseum in Bochum documenten zijn te vinden
naar de catastrofe.

Dus als je het probeert
Classificeer Grimberg over deze
200 jaar geschiedenis van de industriële
mijnbouw. Zelfs 250 jaar. Dan kun je zeggen
Grimberg is van het getroffen nummer het ergste ongeluk
wat we historisch weten. Het hoofd van de afdeling
"Verzameling & Documentatie" heeft onder meer de onderzoeksfocus
mijnbouw ongelukken. Hij kent de specialiteit
verschillende oorzaken van ongevallen. De catastrofe als zodanig
is een gecombineerd Mijngas en
een kolenstofexplosie geweest. Slechts één keer deed er een
ontploffing van mijngas vereist, tot dan over het kolenstof zo'n geweldige uitbreiding
in de put genereren. Als een explosie van mijngas
wordt de ontploffing genoemd een mengsel van methaangas
en mijnlucht. Het methaangas bevindt zich
in de kolen en komt vrij bij afbraak. Het is geurloos en kan
bij een bepaalde concentratie gemakkelijk ontsteken. Er is ook kolenstof
in de tunnel zo ook deze van de explosiegolf
wakker geschud en weer ontstoken. Een vuurbal
trekt dan door de put. Daarom is het des te belangrijker
het verwijderen van het kolenstof.

Ruwe mijnbouw was aan de gang
van de Tweede Wereldoorlog zeer hoe zeg je
gereden voor prestaties. Dat betekent dat hij al bestaat sinds de jaren '30
als onderdeel van het vierjarenplan een heel belangrijke natuurlijk
ondersteuning voor de upgrade van het Derde Rijk. Dat wil zeggen, je hebt hiermee
steeds meer bijgesneden op pure overexploitatie ook veiligheidseisen
verwaarloosd. Al in 1944 was het naar Bergkamen gekomen een mijngas en
kolenstof explosie. waren
voornamelijk dwangarbeiders gedood. 107 stierven. Maar de concentratie
voor maximale opbrengst was ook onder geallieerde
Bemanning niet veranderd. Ongeacht het gevaar. Grimberg bracht daar verandering in.

Men kan heel precies zeggen
dat een groot deel van de beroepsbevolking ondergronds
had geen lichamelijk letsel. Maar dat zij
zijn gevonden op de baan liggen
eigenlijk intact. En ze waren gestikt. "Dat vandaag elke mijnwerker
ondergronds met een zelfredder, een beademingsapparaat,
is uitgerust ook dat is een herinnering
aan die catastrofe bij de Grimberg kolenmijn 3/4
op 20-02-1946. Als 1950 de laatste onderzoeken
naar de oorzaak van het ongeval werden afgerond bleef het officiële rapport
een duidelijk antwoord verschuldigd. Slechts één ding is zeker: Als het deze zelfredder had
toen gegeven velen zouden zijn ontsnapt." Grimberg heeft
nogmaals duidelijk gemaakt dat het van fundamenteel belang is maar in de veiligheid van mijnbouw
uiteindelijk te investeren.

In zoverre geloof ik dat ook een ander bewustzijn
in de Bondsrepubliek voor het omgaan met mijnbouw
geproduceerd in steenkool. Werken op de binnenplaats van het Stedelijk Museum
de leden van de geschiedenisgroep "Colliery House Aden-Grimberg 3/4"
bij de uitbreiding van hun onderwijstunnel. Ja het is goed. hier aan de kant,
de [ __ ] hier. De voormalige mijnwerkers
koester de herinnering aan hun beroep. 2018 ging het tijdperk
van steenkoolwinning eindigde in Duitsland. Arbeidsveiligheid is dat altijd geweest
een van de centrale thema's bij hun opleiding. De 1e keer de pit in gereden,
1985 Natuurlijk was het een avontuur
dat was een ervaring.

Men heeft van de vrienden
en werd verteld door de vader hoe het is,
om de put in te gaan. Maar de eerste keer was vormend. *3 jingles* Toen ging het podium omhoog 3 treffer hangend
met de schachtbel. Toen ging de lopende band
met waanzinnige snelheid Ik denk zo'n 12 tot 15 m
de tweede, diepgaand. Volker Wagner is een mijnwerker
in de 4e generatie. Hij werkte in de mijnen
die niet meer bij hen zijn voorbije generaties
waren vergelijkbaar.

En toch speelde het mijnongeluk zich af
vanaf 1946 altijd een rol. Het mijnongeval in Grimberg 3/4
heeft een speciaal stempel gedrukt op deze stad. we hebben dit besproken op de vakschool
het is altijd een probleem geweest. Want dat is iets
te maken met werkzekerheid. veiligheid in de opleiding
was alles en iedereen. dus ik kan zeggen
dat ik en mijn vrienden op de veiligste mijnen
in de wereld hebben gewerkt.

De maatjes uit de geschiedeniskring
hebben tot vandaag een geweldige identificatie
met haar baan. I denk,
dat is een deel van onze roots hier. Niet alleen in deze stad. Zoals ik al zei, ook in NRW. Wij willen de volgende
generaties, laat het de kinderen zien dat de hopen
die hier zijn ontstaan niet zomaar
hoe ze groeiden in Beieren. Maar dat het mijnwerkers waren
zijn degenen die zich hebben opgestapeld. En gedeeltelijk
zijn lokale recreatiegebieden, maar van zweet en bloed
de mijnwerkers zijn doorweekt.

In Bergkamen
is deze krijgshaftige symboliek waarschijnlijk het meest tastbaar. Waren hier ook al jaren aanwezig
het mijnongeval en de gevolgen daarvan. Hele generaties mensen uit Bergkamen groeide mee met de herinneringen
aan dit toneelstuk. Achteraf wist je het ook
nog steeds die hieronder was achtergebleven. Die in de put achterbleef
en wie er was gered. Dat zijn vele, vele jaren geweest
nog bewaard gebleven. De meer dan 400 doden
linkse vrouwen en kinderen. Nauwelijks een huishouden zonder persoonlijk verlies
in de familie gehad. Er waren hele straten waarin in bijna elk huis
de kostwinner was afwezig. Ze werden snel populair
weduwestraat genoemd. Een moeilijke tijd voor vrouwen
en kinderen van de slachtoffers. We hadden alles
altijd honger natuurlijk. En we zijn als kinderen
over land gegaan en heb een beetje van ons
zocht wortelen in de tuinen en appels geplukt
wat je niet mocht doen. Het was een lange tijd. Dat was eigenlijk
de moeilijkste tijd in het gezinsleven. En ik ben het vandaag
nog steeds niet duidelijk. Ik weet nooit,
hoe mijn moeder het deed toen helemaal niet
zoals we dat zo mooi zeggen de eindjes aan elkaar knopen.

Ik weet het gewoon,
dat na het mijnongeluk kreeg elke maand maar 68 mark geld. 68. En daaronder deed mijn moeder
onwaarschijnlijk geleden. Meteen na het ongeval was er
een grote golf van medeleven. Ondanks de moeilijke tijden
er werd zelfs geld gedoneerd. Maar het minste ervan
bereikten de getroffenen. Sommige dingen zijn waarschijnlijk weggelaten
en door de monetaire unie van 1948 werd het restant van de "Grimberg-donatie"
bijna volledig afgeschreven. Veel belangrijker
waren dus de schenkingen in natura. Dat is wat ik me het meest herinner
aan de donatie van stof die werd gegeven. Een bedrijf gemaakt voor ons
verschillende bouten stof gedoneerd. Daarna werden ze verdeeld. En elk gezin
heb wat meters… …van deze donkere stof met… donkere grond met witte bloemen,
Ik denk dat het …

Was. En aangezien mijn moeder kon naaien
toen kwamen er veel mensen naar haar toe en vroeg haar iets om voor haar te naaien. En ze naaide dag en nacht. De vrouwen waren bij ons
op de keukentafel, wanneer losgekoppeld. Ze naaide en naaide
zodat ze ons kon voeden. Allemaal koekoeksweduwen
droegen dezelfde kleren. Dan konden ze de weduwen
herkenbaar aan de stoffen. Dat waren koekoeksweduwen. Ze hebben allemaal
blauwe bloemenjurken. Het staat ook in de krant. Nadat mijn moeder stierf Ik vroeg het toen aan mijn broer
om de machine naar mij te sturen. En toen was
de edelsteen in mijn entree. Het was een tijd van sterke weduwen
die vochten voor hun kinderen en elkaar
hebben ondersteund. Maar dat gold niet voor iedereen. De cohesie van de mijnwerkers
staat altijd hoog in het vaandel. Zo is het
Ik denk het wel.

Maar in hun verdriet zijn ze dat wel
Buren worden erg jaloers in haar pijn. En gaf het aan mijn vader
eigenlijk niet toegestaan dat hij thuiskwam. Het was toen
zo vertelde onze moeder, zei: "O, Fittie
kwam thuis." Mijn vader heette Fitti. "En hier
zo en zo stierf." Het was gedeeltelijk zo
dat ze zelfs werd aangevallen dat we geluk hebben
aan onze kant gehad. Dat was verschrikkelijk. Wel na de moeilijke jaren
direct na oorlog en rampspoed werden overleefd mensen wilden er ook in
Bergkamen kijkt weer vooruit. Het was de hoogtijdagen
en nieuwe dromen. Ook voor de vrouwen en kinderen
het ongevalslachtoffer. Het was de tijd
ook voor de kinderen, de jaren 50, onze vormingsjaren
waren hier enz.

En dan ja
waren heel positief, die jaren. waar je zou kunnen werken
waar je iets kunt bereiken. En de koekoeksmijn
werd heropend. Sinds de heropening in 1952
ze bleef groeien. "De kolenmijn Grimberg 3/4 is er een van
de modernste in het Ruhrgebied en ligt bij hun transportcapaciteit bij de eerste 10
West-Duitsland. Met een
ongeveer 2.000 medewerkers waren vorig jaar
1,1 miljoen ton steenkool gewonnen." Bergkamen ontwikkeld
In de jaren 1960 tot een van de best gefinancierde
gemeenten van Europa. hoogconjunctuur. welvaart voor iedereen
was de belofte. In deze zuinig
succesvolle jaren bijna 10.000 mensen werkten
op de 5 mijnen van Bergkamen. Een van hen was Jürgen Lenz, zijn vader ook
omgekomen bij het mijnongeluk. De kleine jongen was toen
maar pas 2 jaar oud en heeft dus geen actieve
Herinneringen aan de ongelukkige dag. Het was 1958. Ben ik dagenlang
begonnen als leerling elektrotechniek. En in die 3 jaar moest ik wel
eigenlijk een jaar onder de grond. Maar sinds mijn moeder
was elke keer erg zenuwachtig toen ik 's ochtends het huis verliet.

En daar hebben ze het vandaan
op de kuil, dat ik nog maar een half jaar ben
onder de grond nodig. Zijn moeder had de gevaren van
Vergeet niet ondergronds te werken. En ook Jürgen Lenz
verontrustende ervaringen gehad toen hij precies een keer echt diep
moest de berg op. In de ziekenboeg ging het prima
een elektrisch onderdeel is uitgevallen. En toen werd ik
vroeg de klimmer of ik mezelf zou vertrouwen
breng het apparaat daarheen. Ik zeg waarom niet. Op weg ernaartoe,
er kwam steeds meer in me op: zou hij hier kunnen liggen
zou hij daar kunnen zijn? Dat was behoorlijk misselijk. ik zat achterna
als ik helemaal eerlijk ben, bevrijd, toen ik daar wegkwam
en ging naar de werkplaats. Als gevolg hiervan is Jürgen Lenz dat nooit
reed terug naar de kolen. Hij werkte
dagenlang zijn leven. En toch voelde hij
nauw verbonden met de buddy. Al op 14
hij sloot zich aan bij de schildknapen.

De mijnwerkersvereniging. Ik ben begonnen met de rekening
en ik stapte er meteen in naar de Knappenverein. Toen ik 16 werd, mocht ik
een glas bier drinken. En iedereen daar in de buurt
waren, het waren allemaal mijn vaders. Iedereen had op de een of andere manier iets met mij: wees voorzichtig
niet zoveel drinken en dat en dat. Ik was daar beschermd. Dat klopte toen ik er was
zou een kind van iedereen zijn geweest. De kameraden wisten ervan
het lot van Jürgen's vader en nam hem dus mee
onder haar hoede. Maar met de tijd
het onderpand is afgenomen. 1973 was het einde daarvan
Steenkoolwinning op Grimberg 3/4. De faciliteit werd alleen gebruikt als een
Oprit en toegang tot nutsvoorzieningen. De Grimberg-steenkool was
via de naburige kolenmijn Haus Aden naar de oppervlakte gebracht. In 1996 de kronkelende torens
uiteindelijk gesloopt door koekoek. 1993 had het nog tal van demonstraties
en hield protestmarsen. Maar het werkte
met mijnbouw in Bergkamen en in het hele Ruhrgebied tot het einde. 2019 was ook de laatste
Stad mijnschacht gevuld. Volker Wagner en zijn collega's
ging met vervroegd pensioen. Nou, we zijn biologisch
een uitstervend beroep. Maar wat ik mis is natuurlijk
de kameraadschap, de cohesie.

Het is des te belangrijker voor Volker Wagner
en zijn maatjes de levende herinneringscultuur. Het ergste
voor een mijnwerker is dat zit nog in de noppen
350 mensen zitten ondergronds. kwam nooit uit
nooit teruggevonden. Daar heb ik respect voor
tegenover de mijnwerkersverenigingen, wie 75 jaar… Dit is uniek
in de industriële cultuur. Alleen wij herinneren onze doden haar leven
achtergelaten op de mijnen. En dat is wat de mijnwerkers doen
van Trouwhofen eerbaar en respectvol
voor onze maatjes. Men mag het niet vergeten. En dat zou je moeten doen
vergeet ook niet. Maar het is voor ons
natuurlijk een erezaak dat we zoiets houden. Zodat je het steeds weer kunt doen
ook herinnerd. Daar zijn we hier voor
wij herinneren. *muziek* Kameraden, ik groet u
deze morgen met onze mijnwerkersgroet
"Succes voor!". Jürgen Lenz
is er elk jaar. Ik geloof,
Ik was 6 of 7 jaar oud waar ik de 1e keer ben met hier
met mijn moeder hier opgestaan. En elk jaar vanaf daar
keer op keer op 20 februari, zoals ik al zei, dan hebben we elkaar
kortom met het gezin hier ontmoet. Het is al opgevallen dat iedereen
huishouden werd op de een of andere manier beïnvloed.

Het imposante gedenkteken
de begraafplaats Am Südhang in Bergkamen was 6 jaar na het ongeval
ingehuldigd. Het is 9 meter hoog. Alle 405 namen van slachtoffers
zijn uitgehouwen in de zandsteen. mijn moeder zei
we willen maar één keer loop rond het monument en neem een ​​kijkje
waar papa staat. En toen liepen we rond. En dan natuurlijk ook gevonden
de naam dan. En op hetzelfde moment
zat er ook achter mijn vaders broer. En een neef. Er waren 3 personen die binnen het gezin
bleef daar beneden. En het is belangrijk
dat zoiets er nog steeds is. Bergkamen is een lange tijd
geen mijnstad meer. Dat is helaas het geval. Je hoeft het alleen maar te accepteren. We zullen zolang er is
gaat, uiteraard onderhouden. Maar ik zal het je eerlijk zeggen 85% van onze Knappen-leden
zijn ruim boven de 80. U kunt al rekenen
hoe ver we kunnen komen. Bergkamen verandert. De stad ontwikkelt zich
naar de populaire woonplaats aan de poorten van Dortmund. Er wonen jonge gezinnen
in de oude mijnnederzettingen en nieuwe wijken. Je ziet er optimistisch uit
naar een toekomst in de mijnbouw
met al zijn goede en ook gevaarlijke kanten
zal voortleven als herinnering.

Toen stierf Friedrich Hägerling
laatste overlevende van het ongeval In 2013. Hij was
begraven op de nieuwe begraafplaats, de op
ligt op het voormalige mijnterrein. Nu is dat 67 jaar,
na zijn maatjes die nog onder hem staan
is hij daar nu ook toe gekomen. En dat is geruststellend om te weten. Ik zit altijd graag op de bank. En af en toe luister ik
bel de koekoek. Zolang de nabestaanden
van de getroffenen noch van het mijnongeval
kan vertellen zal het ook niet
in de vergetelheid geraakt. Het was te vormend
voor hun cv's. Toen hij stierf,
Ik heb hem duidelijk erg gemist. En op de een of andere manier maakte zijn dood me… … gezien het gevoel Ik kan zonder hem naar school
helemaal niet doorgaan. Toen besloot ik
dating een jaar oud. Doris Granata zou dat zonder een middelbare schooldiploma wel kunnen
niet studeren en haar droombaan leraar in Duitsland
niet leren of oefenen.

In de VS daarentegen
ze werkte later op een hogeschool
als leraar Duits. Ik weet niet of ik dat ooit zal doen
zou zijn geëmigreerd naar Amerika als mijn vader nog leefde. Ook haar 5 jaar jongere broer
weggetrokken uit de stad waarbij de vader een ongeluk kreeg. Ik heb nooit de drang gehad
in de mijnbouw. Ik wilde de wereld in
de wereld leren kennen. Ik was al 17
op de fiets in Parijs. Ik wilde Bergkamen verlaten. Mijn moeder zorgde ervoor
dat ik uit Bergkamen kwam, dat wij ons
een nieuw leven opgebouwd. Maar één ding blijft. Bergkamen is mijn thuis. En de uitstraling
van hier beneden daar is een thuisgevoel
om dat te zien. Dus heb alle betrokkenen
haar heel eigen verhaal met het mijnongeluk van 1946. En toch heeft het leven het een hele generatie
diep gestampt uit de bergen. Tot vandaag. 75 jaar na de noodlottige dag. Auteursrecht WDR 2021.