Der Gehirnchirurg – Operieren Im Rollstuhl | Swr Doku

. (stille xylofoonmuziek) Thomas Kapapa staat op het punt er een te hebben
opereren op de hersenen van een jonge man. Een bloedspons bedreigt zijn leven.
Een ingewikkelde operatie. Thomas Kapapa wil dit tikken
Verwijder geest tijdbom. Tijdens het zitten. Werken in een rolstoel –
hoe werkt het? (Rijmuziek, rustig gesprek) prof.dr. Thomas Kapapa opereert
patiënten op de hersenen en het ruggenmerg. Zelf is hij niet helemaal verlamd. De hoofdarts
in het Universitair Ziekenhuis Ulm heeft gevoel in de benen. Ook sterkte.
Maar ik heb niet het uithoudingsvermogen om te rennen. Vandaar de rolstoel. De beperking om te rennen
Ik heb sinds mijn kindertijd. Wat is de werkelijke trigger?
we weten het tot op de dag van vandaag niet.

Er waren tijden dat ik probeerde…
Ik ben geboren in Afrika – ontdek de bestanden
maar dit is niet mogelijk. Op het einde zei ik
het is niet belangrijk. Het is een voorwaarde
wie heeft mijn leven? waar ik mee overweg kon
en ga met elkaar om daarom is de oorzaak echter onduidelijk
voor mij ook niet belangrijk. Ochtend.
– Ochtend. Thomas Kapapa werd als kind geboren
vele malen geopereerd. Daarna wil hij de andere kant
leer de naald kennen en wordt een dokter zoals zijn vader. Zijn moeder: een verpleegster. Goedemorgen Goedemorgen. Opgegroeid in Oost-Friesland
met vier broers en zussen. De baan brengt hem naar Ulm. 0-41 Daarover. In het hoofd van Konstantin Kirchmeier zit
een levensbedreigende bloeding. Een vasculaire misvorming, ja
twee keer gebloed. Het resultaat: verlies van gezichtsvermogen, braken,
razende hoofdpijn. Thomas Kapapa wil de bloedspons
verwijderen voordat hij weer bloedt en Constantijn wordt blind
of zelfs sterven. Aan de andere kant, plop-plop.
Dan is er niemand meer en dan… Onderweg
naar de laatste onderzoeken. De chirurg probeert
om zijn patiënt te ontspannen.

(snorren) 20 minuten in de buis. pijn voor een patiënt
met claustrofobie. Te kort. Mm, ja precies. Goed, klaar. Nog een paar uurtjes
tot een ernstige operatie. (Hij kreunt.) Konstantin wil de operatie. Omdat de 34-jarige vader wordt. Vriendin Natalie is zwanger. Kun je dit alsjeblieft in de badkamer zetten? Dat hij een chirurg in een rolstoel is
geopereerd – geen probleem voor Constantijn. nooit over nagedacht
dat hij in een rolstoel zit of dat
hoe dan ook … verzwakt. Was nooit voor mij
een thema.

Nooit. Omdat … hij kwam vier jaar geleden de kamer binnen
gerold in, schudde mijn hand
we hebben gepraat en het was meteen super sympathiek,
helemaal vertrouwd. En sindsdien maakt het me niet meer uit
als hij in een rolstoel zit. Ja. Voor mij is het makkelijk
een geweldige dokter wie heeft mij behandeld?
geeft een goed gevoel. Hallo hallo. hallo, hallo Meneer Kirchmeier,
Ik wilde je gewoon ophalen om de foto's nog eens te bespreken
in vertrouwde omgeving. Om de visuele straling te stoppen
beschermen … Vier uur operatie. De uitdaging: de zogenaamde
cavernoom, de bloedspons, zit dicht bij de plek in de hersenen
verantwoordelijk voor het zien. Constantijn mag niet blind worden. Thomas Kapapa kiest voor een langere,
maar minder riskante manier tot het cavernoom ter grootte van een framboos. Als de huid zo openklapt… Ik neem aan dat zien
zal in eerste instantie beperkt zijn. eenzijdig? – Ja precies.
Allereerst een eenzijdige… er is een gezichtsvelddefect
maar hij zou, als tijdelijk zijn. Al met al moet men zeggen
dat de risicoconstellatie is lager vanwege de operatie, als de risicoconstellatie,
niets te doen en krijg nog een bloeding.

Over het algemeen het risico
van de operatie laag. – Ja. Daarna word je nog waardevoller
dan voorheen, want dat hele gedoe met titanium platen
is bezet. En dan is er zo'n
een kleine drainage op het bot, de huid wordt weer dichtgenaaid. We zullen zien dat we dat doen
naai mooi in de huid, zodat het litteken zo min mogelijk
wordt zichtbaar. Dat is de planning,
en zo voeren we het uit. Laten we het doen, ja.
Dan uiterlijk morgen. – Ja. Uiterlijk morgen. Al het beste.
– Bedankt. Universitair Ziekenhuis Ulm
in de vroege morgen. Een paar minuten voor de operatie. (Verslaggever:) Goedemorgen.
Hoe was de nacht? – Ochtend. Eh, eigenlijk oké.
Goed geslapen na de pil. Ja, ik voel me oké. voertuig veranderen. Om Thomas Kapapa te laten opereren, de neurochirurg nodig heeft
het werkt op batterijen en hydraulisch geregeld
speciale rolstoel. De rolstoel geeft me mobiliteit
en vrijheid. In dat hij mij
kan rechtop gaan staan en dan kan ik verhuizen
wanneer ik sta Ik van de operatietafel
naar de foto's kan bewegen in de operatiekamer. Dit is zoals normaal
Voetganger dus ook. die vrijheid
is het bijzondere aan hem.

Dat is zo
zoals het ontsteken van de motor. Een soortgelijk moment
is het eigenlijk? omdat op dit moment
is het de chirurgische rolstoel? en daar begint het ook voor mij
de voorbereiding op de operatie. Een twee drie.
– Ja. OKÉ. Nu op deze pagina. Stevig. moeilijk, goed. OKÉ. Dan … Essentieel bij hersenchirurgie:
de perfecte positionering van de patiënt. Richard, hebben we nog iets?
voor de schouder? De schedel
mag geen millimeter verschuiven. hersenletsel
ernstige gevolgen kan hebben. Een beetje van de scherpe fixatie
Van het hoofd. Maar zonder dat kunnen we niet goed doen
… rustig opereren. De weg naar de bloedspons: Thomas Kapapa legt
de zachtste route. Hij ziet ze tijdens de operatie
in de microscoop. De navigatie in de OP werkt
eigenlijk als een navigatiesysteem in een auto. Ook moet de rolstoel steriel zijn. Het team heeft zich aangepast naar een iets ander proces
met de zittende collega. (opwindende muziek)
Mooi zo. Snee. We hebben nu de huid geopend
en kijk nu naar de schedel.

(Stille instructies,
opwindende muziek) millimeter voor millimeter
ga verder met de bloedspons. Plotseling:
technische problemen. De berekende route is niet meer
getoond in de microscoop. (opwindende muziek) Er trilt iets op de microscoop.
Vandaag maak je het me moeilijk. Tegen alle verwachtingen in:
Thomas Kapapa doet het met al zijn ervaring. De bloedspons: buiten. (lacht:) Brullend en schreeuwend
brengt dan niets. Dat is gewoon nutteloos. En hoe verhitter de strijd
hoe rustiger je moet zijn. Dat is mijn motto.

We kunnen de anderen vragen
of ik straks ga schreeuwen of gillen. (lacht:) Dat gebeurt
Ik denk van niet. het zit
Dat hebben we gezien. Het gebeurt niet.
Geen geschreeuw, geen geschreeuw. In plaats daarvan: geruststellende woorden
voor de gespannen familie van Constantijn. Voor de vriendin en de moeder. (gebabbel van stemmen) Hoi. Kun je je armen omhoog doen? Ja. En maak een vuist. Zeer goed. Dan je armen weer naar beneden. En wiebelen kan ook? Zeer goed. Prachtig. Prachtig. Zeer goed. Hoe zit het met zien? Ik zie je niet.
– Je ziet me niet, of wel? En …
– Jouw stem is genoeg voor mij. OKÉ. Ik kom langs. OP ging goed, het ding is uit, ja? Ze zijn goed in het verplaatsen van alles. Alle goeds voor nu.
– Bedankt. Alsjeblieft alsjeblieft. Is Konstantin weer normaal?
te kunnen zien? Dat zal pas over een paar weken duidelijk zijn. (zachte muziek) (Liftstem:) "Deur gaat dicht."
– Zoals dat.

(liftstem:) "Omhoog.
helikopterplatform. deur gaat open." "Reddingsoperatie.
Verlaat alstublieft de lift." Na een zware hersenoperatie
Maak je hoofd leeg. Dat geldt voor de dokter
op het dak van de operatiekamer. Men zweeft boven de dingen
en heeft een weids uitzicht. Een weids uitzicht waarin men
kan zijn visioenen samenvatten, waar je kunt denken
en heb vrede en in welke ook
staat boven de problemen die daar ontelbaar voorkomen. Als je wat afstand houdt
heeft problemen, denk ik je kunt er beter over nadenken
en ook eenvoudigere oplossingen vinden. (Stille muziek) Hierdoor zweeft hij ook:
Thomas Kapapa is verliefd geworden. In een Jaguar XJS cabriolet. Zodat hij de auto kan besturen
het zal worden herbouwd in een speciale werkplaats. Voor Thomas Kapapa en zijn vrouw
Melanies droom komt uit. Was je dat ook?
(Ze lachen.) Zo straalt het vanaf de eerste dag.
– Ja, waanzin, waanzin. Prachtig. En alles geïnstalleerd.
– Ja inderdaad. Ik ga zitten.
– Ja inderdaad. (Hij kreunt.) Ik stap zelden in de auto
neerzetten. – Ja. (Hij lacht.) Draai aan de hendel om te versnellen. Duw naar voren om te remmen. Op de knop en het handstuk
naar voren te duwen om de rem te vergrendelen.
weer tegendruk is, dat het oplost.

Precies.
– Laat het weer gaan. Prachtig. Zeer goed. Is ook
hier nog genoeg ruimte om te schakelen. Precies precies. Begrepen.
– Zeer goed. Erg bedankt.
– En nu: proefrit. (lacht:) Testrit. OKÉ. (Stille muziek) Het gevoel is een beetje
heel gemakkelijk, heel gemakkelijk. Eh, opgetogen. Het is geweldig. Super goed. Gewoon geweldig. (Stille muziek) Mijn vader is relatief vroeg
overleden na pensionering en zou nooit een Jaguar kunnen besturen. Maar ik ben altijd met dit verlangen
van de vader is opgegroeid. En toen dacht ik dat ik het kan
vervul hem niet zijn wens maar misschien kan ik
zijn wens vervullen als ik ooit zo'n oldtimer heb
kopen Dus ook een auto uit zijn tijd.
Waar hij het zo wilde. En vandaar dit verlangen, de auto
kopen en rijden. (Levendige muziek) De eerste rit gaat
aan de schoonouders in de buurt van Hannover. Daar ontmoette het stel elkaar.
Op de medische school.

De twee artsen delen
de passie voor auto's en voor medicijnen. Melanie Kapapa is kinderchirurg
in het Universitair Ziekenhuis Ulm. De twee kennen elkaar
al meer dan 20 jaar. Zijn een goed ingeburgerd team. Heb jij?
– Ja. Nou, hoe was het.
– Zeer goed. Ja?
– Hij racete weer. Hoi.
– Heb je ook gereden? Nee nog niet.
– Hoi. Hoi. Hoe was je eerste keer?
– Prachtig. Ik wilde wit, hij wilde groen
nu is het een witte geworden. Is best goed.
– Het is geweldig. Geniet van de kapapas
de tijd samen. En raad nog niet
welke nachtmerrie wacht haar.

De dokter plotseling zelf
een ernstig gewonde patiënt. Van de ene seconde op de andere
Thomas Kapapa heeft verpleegkundige zorg nodig. Hij brak zijn schouder
belangrijke pezen zijn gescheurd. Tuinieren op zijn dakterras
hij viel uit zijn rolstoel. Dat moet ik eerst fysiek doen
en mentaal opschieten. Dat niets werkt en ik
totaal afhankelijk van anderen. Gelukkig heb ik een vrouw
die mij daar heeft geholpen. Dit is… erg aangrijpend.
Ja, dat is stressvol. (gespannen muziek) Half jaar gedwongen pauze
voor de chirurg onzeker hoe het verder moet. Melanie brengt drie keer per week
Kapapa neemt haar man mee naar fysiotherapie.

Thomas Kapapa voelt zich zo
70-pond baby, zegt hij. Moeilijk te verdragen voor één
die anders alles zelf doet. De spanningen zijn laatste
tijd werd beter. Fysiotherapeut Tanja Hermann wel
de geopereerde schouder is mobiel. Dat voelt goed.
– (lacht:) Ja. (Spreker:) Zijn dokters?
vermoeiende patiënten? Meestal is het zo.
Ik moet nu met hem… zeggen dat ik de ervaring niet heb
deed. Hij is erg prettig. Misschien daarom
is niet zijn specialiteit. Als we neurologisch behandelen
zou, ik zou hebben verloren. (Lachen)
Omdat de arm – niet pijnlijk … Na zo'n
ernstig letsel – de hersenchirurg kan
weer opereren? Of is zijn medische carrière voorbij? Intense weken voor de Kapapas. We verbleven bijna twee maanden non-stop, 24 uur per dag,
samen, omdat hij niets is
alleen kon doen. Eigenlijk hebben we er geen
betoogd. Behalve een keer. Ik was daar net weg, en snel
het kwam bij hem op dat hij iets nodig heeft waar ik de hele dag rondhang
dus ik zei: "Je moet twee minuten wachten
Ik heb ook dingen te doen." Maar dat was de enige keer.

Laat je bovenarm alsjeblieft aan. schouder blijft naar beneden.
– Ik ben dankbaarder geworden. Of meer geduld, ik weet het niet. Dat zal in de toekomst blijken. Maar ik ben gevoeliger
en wees voorzichtiger met mij. Thomas Kapapa wil heel graag terug
in de OK. Als chirurg. Niet als patiënt. Een concreet plan B
Ik niet, nee. ik ben positief
en ik denk dat het weer zo zal zijn. (levende muziek) München luchthaven,
twee maanden later. De schouder van Thomas Kapapa
gaat het een beetje beter? Daarom durft het paar
een lang geplande reis naar Malawi.

En documenteer ze met de camera. Slechts twee neurochirurgen
zijn overal in Malawi. Men oefent hier. In het Queen Elizabeth Hospital
in Blantyre. Peuters met hydrocephalus. zulke patiënten
dringend professionele hulp nodig. Daarom wil Thomas Kapapa
onderwijs in Malawi te verbeteren. De federale overheid
steunt zijn project. Binnenkort Malawische artsen en
Verpleegkundigen komen naar Ulm voor opleiding. Dat is mooi. (Lachen)
Heel erg bedankt. Een van de kinderen met hydrocephalus
wordt geopereerd. Thomas Kapapa kan voorlopig alleen kijken
de schouder is niet genezen. (gebabbel van stemmen, schreeuwende kinderen) Malawi. Het huis van zijn ouders. Tot de jaren 90
een dictatuur. Zijn vader zou
als de eerste psychiater van het land politieke tegenstanders van het regime
krankzinnig verklaren. Maar hij weigert. En vlucht met zijn kinderen
Duitsland krijgt politiek asiel.

Tegenwoordig woont de moeder in Malawi. Thomas Kapapa en zijn broers en zussen
bezoek ze vaak. (Avontuurlijke Muziek) Safari aan het Malawimeer. Hier Thomas Kapapa
herstellen van zijn blessure. vertragen. Zijn grote doel: In een paar weken
eindelijk weer opereren. Of zijn zwaar gewonde schouder
dat blijft? de neurochirurg
alleen de hoop blijft. (rustige muziek, dierengeluiden) (rustig gesprek) Terug in Ulm. Hussein Mehanovic is al maanden
ondraaglijke pijn in het been en toch met de operatie gewacht. Wachten op de terugkeer van Thomas Kapapa. Ik hou van dr. Kapapa ook
van menselijke kant. Goede handdruk en gesprekken. Bedankt. Ja.
– Ja. Alsjeblieft alsjeblieft. Vandaag de neurochirurg
voor het eerst weer werken. Na een gedwongen pauze van een half jaar. Hussein Mehanovic heeft
een hernia. Vandaar de intense pijn aan hem Thomas Kapapa
operatie wilt ondergaan. (Beiden lachen.) Alles is vertrouwd.
Ook na zes maanden. Maar het is nog onzeker
of de zwaar gewonde schouder de inspanning van een operatie
verdraagt.

Elkaar lang niet gezien.
– Dank u dank u. Ik ben blij dat je terug bent. Ben je het echt
– Ja. Het is allemaal oke?
– Ja. En zelfs? heb je iets gemist
– Het was maar een korte tijd. Hoe lang ben je weg geweest?
– Zes maanden. Ik kijk er naar uit.
Ik heb er weer zin in om zelf te kunnen opereren
zelf actief zijn dat is een fijn gevoel. (opwindende muziek)
OKÉ. (zuiggeluiden)
Ik moet er eerst aan wennen. (zuiggeluiden, vitale geluiden,
Stille muziek) Mes.
Nee, Vipo, je hebt gelijk. (stille muziek, stille stemmen) (gebabbel van stemmen, gelach) Zeer goed. Nee, dat doen we niet.
– Zet in mijn microscoop. (vitale klanken, gebabbel van stemmen) (zuiggeluiden) De gedachte aan hoe zich zo gedraagt
de arm tijdens de operatie, dat is iets wat ik vandaag ga doen
kon de eerste keer niet waarderen.

Maar ik ben aangenaam verrast
en opgelucht. (Verteller:) Om hier weer te zijn –
een gevoel als thuiskomen? (lacht:) Ja, dat is
zoals thuiskomen, dat klopt. Thuis is geen plaats
thuis is een gevoel. Alsof hij helemaal niet weg was.
(Lachen) Wij zijn erg blij,
dat hij terug is. (Verteller:) Heb je hem gemist? een beetje meer.
– (Verslaggever:) Waarom? Hij is erg goed in teamverband, erg sociaal
lich, het is gewoon heel leuk. Afgerond. Dat is het. (Iedereen lacht.) Daar ben ik iedereen heel dankbaar voor
dat hebben ze bij mij gedaan. Van de operator
naar de fysiotherapeut, tot mijn vrouw
die mij weer heeft genezen. En dat ik weer op het punt sta
kan verbinden waar ik was.

Dat is …
al een geweldig gevoel. Alles is goed gegaan? Ja. Kun je
wiebelen met je voeten? Ja erg goed. En de grote teen
naar de neus trekken. Prachtig. Alsjeblieft alsjeblieft.
Ik vond het leuk om te doen. Tot dan. Hoi. Hoe is de operatie verlopen? Het werkte goed. Ook zijn baas
prof.dr. Rainer Wirtz is blij dat de senior arts eindelijk terug is. Eerst kon hij het nauwelijks geloven
dat dit werkt: een chirurg in een rolstoel.

OP's zijn fysiek
stressvol. De zijn zo dat ik gedeeltelijk
een stap nodig dienovereenkomstig te opereren. dat ik dienovereenkomstig
hoog moet zijn. Ik kan het me niet voorstellen,
hoe een rolstoel te gebruiken. Toen zag ik dat
hoe het gaat, dat hij zich vastmaakt en de
Rolstoel kan omhoog. Toen keek ik verder
hoe het werkt. Hij heeft zich heel goed ontwikkeld
men moet zeggen.

Hij opereert met zijn handen
en niet met je voeten. En de handen zijn vaardig.
Dat heeft me toen overtuigd. In Ulm wil Thomas Kapapa vandaag
daar boven. Ondanks hoogtevrees
tot aan de Ulm Minster. Ik voel me niet per se
heel goed op grote hoogte, dus dat is het
een uitdaging. Heb een geweldige goede dag.
(Ze begroeten elkaar.) Andreas Böhm, de voorman, neemt de kapapas mee naar boven
naar de bouwplaats bij de hoofdtoren. Op 70 meter hoogte. Inloop. Overwin je eigen angst. Het aanbod van de Münsterbauhütte – for
waardevolle ervaring voor de arts. Vanaf de hoogste kerktoren ter wereld
kijk naar beneden Is nog steeds goed. Het is voordelig
dat de lift gesloten is. En ik heb geen grote brede
Kijk, dat is allemaal goed. (De lift zoemt.) (betoverende muziek) Je hebt een goede baan.
– Rechts? Met vooruitziende blik. 74 meter. Ja. Bijna het hoogste punt nu
voor de huidige bouwplaats. Wij kunnen ook
weer buiten. Het weer, het uitzicht, de lucht –
dat is gewoon… ja, op de een of andere manier iets heel bijzonders. Het is alsof je los bent van…

Van alles wat aards is.
(Hij lacht.) Na elke uitdaging is er een
een beetje slimmer en groter. En, eh… Ik vind,
dat is wat je wint in het leven. Dus ik vind uitdagingen in
Het leven doet ertoe en ze horen erbij. Soms zoek ik haar. (levende muziek) Elke nieuwe patiënt, elke nieuwe
Chirurgie – een uitdaging. Thomas Kapapa kent mensen
snel helpen met zijn kunst. Dat is wat hij zo leuk vindt aan neurochirurgie. Maar soms kan hij dat ook niet. (rijdende muziek) De dood hoort bij het leven. en
soms is hij niet te stoppen. Dan heb je dat ook als arts
lijden. En Konstantin Kirchmeier? is hij helemaal gezond? eindexamen
na een bloedingoperatie. Mentaal was het moeilijk. Ik kan het niet beschrijven,
ik weet niet hoe ik dat moet doen…

Het was een beetje raar om te weten
dat je zoiets hebt. Dat je dan zo'n operatie hebt. eh… Maar ja, je moest wel
eerst met jezelf omgaan. En het is nog anderhalve week
bleef toen thuis. Maar toen werkte het echt
snel bergop. Hallo, meneer Kirchmeier.
Hoe gaat het met je? – Dag. Mooi zo. Hoe gaat het met jullie allemaal?
– Dank je, met mij gaat het ook goed. (lacht:) Ik ben op zoek naar een hut,
Ja. En zie het litteken. Het is redelijk goed genezen. Ik klop op de kop.
Doet iets pijn? – Nee. Voelt aan beide kanten
recht op? – Ja. Hier ook?
– Hm. Daar ook?
– Ja. Hoor je dat?
– Logisch. Hier ook?
– Ja. Trek je wenkbrauwen op. Knijp je ogen strak.
Laat je tanden zien. Prachtig. Met gesloten ogen
met de wijsvinger op de neus. Mooi zo. Overkant. Zeer goed.

Welke hand beweeg ik? Beide.
– Zeer goed. En hier? Beide.
– Daar. Ja, beide. – Gezichtsveld
is er helemaal. Erg mooi. Hoe gaat het met je vrouw? Prachtig.
– Hoe gaat het met de jongen? Wanneer is de afspraak? Eigenlijk over drie weken, maar daar
lijkt langzaam iets te doen. (lacht:) Het is
goed nieuws, toch? Alles is prachtig. Dat is mooi. Vriendelijke groeten.
Laten we naar de foto's kijken. Ja.
– Het is allemaal oke. Precies zoals wij het willen.
eh… Als je dat kunt zeggen, ben je
een grote zorg in het leven. Zeker. Konstantin Kirchmeier is gezond. En even later vader van een zoon. (Stille muziek) En Thomas Kapapa? Hij zal de volgende dag
weer opereren. Hoi.
– Hoi.

Tijdens het zitten. (levende muziek) SWR 2019.